1. การแนะนำ
บทนี้เน้นที่ ประวัติและพัฒนาการของกฎหมายละเมิด ก่อนที่จะสำรวจการละเมิดแต่ละรายการที่ตรวจสอบในบทต่อๆ ไป จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าใจว่าการละเมิดคืออะไร มีไว้เพื่ออะไร และ การละเมิดความประมาทเลินเล่อสมัยใหม่ ได้รับการยอมรับอย่างไร รากฐานเหล่านี้สนับสนุนทุกหัวข้อที่ตามมา
การละเมิดเป็นหนึ่งในเสาหลักสำคัญของ กฎหมายเอกชน ในกรณีที่การกระทำของบุคคลหนึ่งละเมิดผลประโยชน์ที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายของบุคคลอื่น กฎหมายละเมิดจะเข้ามาจัดให้มี การเยียวยา ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะเป็นการตัดสิน ความเสียหาย ที่ออกแบบมาเพื่อชดเชยเหยื่อสำหรับความเสียหายที่ได้รับ
2. วัตถุประสงค์ของการประเมิน
ผู้สมัครจะต้อง ใช้ หลักการและกฎทางกฎหมายหลักที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ ในระดับของ ทนายความที่มีคุณสมบัติเหมาะสมใหม่ในทางปฏิบัติ กับปัญหาและสถานการณ์ตามลูกค้าและจริยธรรมที่สมจริงในพื้นที่ที่กำหนดไว้ด้านล่าง
ความประมาท
การเยียวยาและการป้องกัน
ความรับผิดของผู้ครอบครอง
ความรับผิดต่อสินค้า
ความรำคาญและกฎเกณฑ์ใน Rylands กับ Fletcher
ผู้สมัครจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการ ปฏิบัติงานด้วยความซื่อสัตย์และซื่อสัตย์ และเป็นไปตาม SoSC, หลักการ SRA และหลักจรรยาบรรณ ผู้สมัครจะต้องใช้และใช้ความรู้จากสาขากฎหมายและแนวปฏิบัติที่กำหนดไว้ข้างต้น
3. การละเมิดคืออะไร?
กฎหมายการละเมิดเป็นสาขาหนึ่งของกฎหมายที่ให้ การเยียวยาทางกฎหมาย สำหรับใครก็ตามที่ได้รับ การละเมิดผลประโยชน์ที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
1.3.1 วัตถุประสงค์หลักของกฎหมายการละเมิดคืออะไร?
จุดประสงค์หลัก ของกฎหมายการละเมิดคือ ชดเชย เหยื่อสำหรับอันตราย และเพื่อบรรเทาทุกข์ให้กับพวกเขา โดยนำพวกเขากลับเข้าสู่ ตำแหน่งที่พวกเขาควรจะอยู่หากไม่เกิดการละเมิด
1.3.2 การละเมิดใดที่พบบ่อยที่สุดในทางปฏิบัติ?
ในบรรดาการละเมิดที่คุณจะศึกษา คุณจะอ่านและได้ยินมากที่สุดเกี่ยวกับ การละเมิดความประมาทเลินเล่อ ซึ่งกำหนด ภาระผูกพันที่จะไม่ละเมิดหน้าที่ในการดูแล
การกำหนดหน้าที่ดูแล เป็น องค์ประกอบแรก ของการเรียกร้องที่อาจเกิดขึ้นในการละเมิดความประมาทเลินเล่อ ในรูปแบบง่ายๆ เพื่อสร้างข้อเรียกร้องในการละเมิดความประมาทเลินเล่อ เราต้องแสดงให้เห็นว่า มีหน้าที่ดูแล ได้ถูก ละเมิด และการละเมิดของจำเลยได้ ทำให้เกิดความเสียหาย แก่ผู้เรียกร้อง สูตรง่ายๆ หนึ่งสูตรแสดงอยู่ด้านล่าง
| การละเมิดความประมาทเลินเล่อ — องค์ประกอบ |
|---|
| หน้าที่ในการดูแล + การละเลยหน้าที่ในการดูแล + สาเหตุ + ความเสียหาย = การละเมิดความประมาทเลินเล่อ |
4. การละเมิดความประมาทเลินเล่อ: พัฒนาการของการละเมิดความประมาทเลินเล่อสมัยใหม่
เพื่อให้เข้าใจถึงการละเมิดความประมาทเลินเล่อในปัจจุบันได้ดีขึ้น จำเป็นต้องทราบ การพัฒนาของกฎหมายคดี และวิธีที่ศาล ตีความกฎหมายคดีก่อนหน้านี้
การละเมิดความประมาทเลินเล่อเป็น แนวคิดที่ค่อนข้างใหม่ ในกฎหมายทั่วไป แม้ว่าแนวคิดดังกล่าวจะยังมีอายุมากกว่า 90 ปี ก็ตาม พื้นฐานทางกฎหมายสำหรับการละเมิดความประมาทสามารถพบได้ใน Donoghue v Stevenson [1932]
จนถึงปี 1932 การละเมิดโดยประมาททั่วไปไม่ได้รับการยอมรับ ตามกฎหมาย ยกเว้นในสถานการณ์ที่เป็นที่ยอมรับว่ามี หน้าที่ในการดูแลที่กำหนดไว้ ตัวอย่างเช่น แพทย์ถูกคาดหวังให้ประพฤติตัวในระดับหนึ่งที่สามารถคาดหวังได้จากอาชีพของพวกเขา นอกเหนือจากกรณีเฉพาะบางประการแล้ว คนส่วนใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บจากพฤติกรรมประมาทเลินเล่อของใครบางคน ไม่สามารถขอการเยียวยาทางกฎหมาย สำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้น เว้นแต่คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายจะมี ความสัมพันธ์ตามสัญญา ซึ่งในทางปฏิบัติไม่น่าจะเป็นไปได้มากนัก
5. หมายเหตุสำคัญ (สรุปบท)
ตารางสรุปต่อไปนี้จะรวมรายการสำคัญที่ตรวจสอบในบทนี้ ถือเป็น รายการตรวจสอบการแก้ไข — คุณควรจะสามารถระบุแต่ละแถวจากหน่วยความจำได้
| Key Items | Concepts | Cases / References |
|---|---|---|
| วัตถุประสงค์การประเมิน | ผู้สมัครต้องใช้หลักการทางกฎหมายหลักในด้านต่างๆ เช่น ความประมาทเลินเล่อ การเยียวยาและการป้องกัน ความรับผิดของผู้ครอบครอง ความรับผิดต่อผลิตภัณฑ์ และความรำคาญและกฎใน Rylands v Fletcher และปฏิบัติตามมาตรฐานทางจริยธรรม | การประเมิน SQE1 ข้อมูลจำเพาะ |
| การละเมิดคืออะไร | กฎหมายการละเมิดจัดให้มีการเยียวยาทางกฎหมายสำหรับการละเมิดผลประโยชน์ที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย เป็น คำร่ม ที่ครอบคลุมถึงอันตรายหรือพฤติกรรมที่ผิดกฎหมายประเภทต่างๆ | — |
| วัตถุประสงค์หลักของกฎหมายการละเมิด | จุดมุ่งหมายหลักคือการ ชดเชย เหยื่อ และ ฟื้นฟู พวกเขาให้อยู่ในตำแหน่งที่พวกเขาควรจะอยู่ หากไม่มีการละเมิดเกิดขึ้น | — |
| ที่พบบ่อยที่สุด การละเมิด: ความประมาทเลินเล่อ | ความประมาทเลินเล่อกำหนด หน้าที่ในการดูแล เพื่อพิสูจน์การมีอยู่ของหน้าที่ในการดูแล การละเมิด สาเหตุ และความเสียหายที่ตามมา | — |
| องค์ประกอบของความประมาทเลินเล่อ | หน้าที่ในการดูแล + การละเลยหน้าที่ของการดูแล + สาเหตุ + ความเสียหาย | — |
| การพัฒนาของความประมาทเลินเล่อ | แนวคิดสมัยใหม่ ของความประมาทเลินเล่อค่อนข้างใหม่และก่อตั้งขึ้นโดยกฎหมายกรณี ก่อนปี ค.ศ. 1932 ความประมาทเลินเล่อทั่วไปไม่ได้รับการยอมรับ เว้นแต่จะมีหน้าที่ดูแลเอาใจใส่ ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ทางวิชาชีพ | Donoghue v Stevenson [1932] |
| ศัพท์ภาษาสก็อตแลนด์สำหรับการละเมิด | ในสกอตแลนด์ คำว่า 'delict' ใช้เพื่ออ้างถึงสิ่งที่เรียกว่า 'การละเมิด' ในเขตอำนาจศาลอื่น ๆ | — |
6. งาน
ใช้งานต่อไปนี้เพื่อรวบรวมความเข้าใจในบทนี้ก่อนที่จะลองถามคำถามแบบปรนัย
งาน — อธิบาย องค์ประกอบสำคัญ ที่จำเป็นในการสร้างการเรียกร้องในการละเมิดความประมาทเลินเล่อ ใช้ สูตร ที่ให้ไว้ในเนื้อหาเพื่อจัดโครงสร้างคำตอบของคุณ และดู กรณีสำคัญ ที่วางรากฐานสำหรับการละเมิดความประมาทเลินเล่อสมัยใหม่
7. แบบฝึกหัด MCQ — คำถามสไตล์ SQE ห้าข้อ
คำถามแต่ละข้อต่อไปนี้สะท้อน รูปแบบและความยาก ของคำถามที่มีคำตอบดีที่สุดข้อเดียวของ SQE1 FLK1 ลองตอบคำถามแต่ละข้อ ปิดสมุด จดคำตอบของคุณ จากนั้นพลิกไปที่คีย์คำตอบ ปุ่มคำตอบจะอธิบาย เหตุใดแต่ละตัวเลือกจึงถูกหรือผิด — อ่านคำอธิบายทั้งหมดให้ครบถ้วน
ก. กฎหมาย.
บี คอร์ท.
ค. สิทธิ
ง. ความจริงใจ
จ. กฎหมาย
Answer & explanation
C ถูกต้อง — การละเมิดมีพื้นฐานมาจากแนวคิดเรื่อง 'สิทธิ' จุดมุ่งหมายหลักของกฎหมายการละเมิดคือการให้ การเยียวยาทางกฎหมายสำหรับการละเมิดสิทธิหรือผลประโยชน์ของบุคคลที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย
A ไม่ถูกต้อง — 'กฎหมาย' กว้างเกินไป ไม่ได้ยึดหลักผลประโยชน์ที่ได้รับการคุ้มครองของการละเมิด
B ไม่ถูกต้อง — ศาลเป็นเวทีที่บังคับใช้สิทธิ ไม่ใช่พื้นฐานแนวคิดของการละเมิด
D ไม่ถูกต้อง — ความจริงใจไม่เกี่ยวข้องกับรากฐานของการละเมิด
E ไม่ถูกต้อง - กฎหมายการละเมิดส่วนใหญ่เป็น กฎหมายกรณี ไม่ใช่กฎหมาย กฎหมายไม่ใช่รากฐานทางแนวคิด (ดูหัวข้อ 1.3)
ก. หน้าที่การดูแล
ข. การฝ่าฝืนหน้าที่
ค. สาเหตุ
ง. ความเสียหาย
จ. เจตนา
Answer & explanation
E ถูกต้อง — ในการละเมิดความประมาทเลินเล่อ เจตนาไม่ใช่องค์ประกอบที่จำเป็น ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าจำเลย ละเมิดหน้าที่การดูแลที่ก่อให้เกิดความเสียหาย แก่ผู้เรียกร้องหรือไม่
A ไม่ถูกต้อง — หน้าที่ในการดูแล เป็นองค์ประกอบแรกของการเรียกร้อง
B ไม่ถูกต้อง — ต้องแสดง การฝ่าฝืน หน้าที่นั้น
C ไม่ถูกต้อง — จำเป็นต้องมี สาเหตุ (ที่การละเมิดทำให้เกิดอันตราย)
D ไม่ถูกต้อง — ความเสียหาย ต้องได้รับการพิสูจน์ (ดูหัวข้อ 1.3.2 — สูตรความประมาท)
ก. การคาดการณ์ความเสียหายได้
B. ความใกล้ชิดหรือ 'บริเวณใกล้เคียง'
C. ความเป็นธรรม (การพิจารณานโยบาย)
D. ความสัมพันธ์ตามสัญญา
E. ความตระหนักของผู้ผลิตถึงอันตรายของผลิตภัณฑ์
Answer & explanation
B ถูกต้อง — ในกรณีสำคัญของ Donoghue กับ Stevenson สภาขุนนางได้กำหนดไว้ว่า ผู้ผลิตมีหน้าที่ดูแลผู้บริโภคขั้นสุดท้าย ของผลิตภัณฑ์ของตน โดยที่ผลิตภัณฑ์ไปถึงผู้บริโภคในรูปแบบที่ออกจากผู้ผลิต โดยไม่มีความเป็นไปได้ที่สมเหตุสมผลในการตรวจสอบระหว่างกลาง สิ่งนี้มักเรียกกันว่า 'หลักการของเพื่อนบ้าน' ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ ความใกล้ชิดหรือ 'เพื่อนบ้าน' ระหว่างฝ่ายที่ค้างชำระและฝ่ายที่เป็นหนี้อยู่
A ไม่ถูกต้อง — การมองเห็นล่วงหน้าเกี่ยวข้องกับหน้าที่ แต่ข้อเท็จจริง (ผู้ผลิตและผู้บริโภคขั้นสูงสุด) เกี่ยวข้องโดยตรงมากที่สุดกับหลักการ ความใกล้ชิด/เพื่อนบ้าน ที่กำหนดขึ้นจากข้อเท็จจริงที่เหมือนกันในสาระสำคัญใน Donoghue v Stevenson
C ไม่ถูกต้อง — นโยบาย/ความเป็นธรรมคือการพิจารณาเพิ่มเติม ไม่ใช่หลักการที่ชี้ตรงถึงข้อเท็จจริงเหล่านี้โดยตรงที่สุด
D ไม่ถูกต้อง — เอมิลี่ซื้อขวดจากร้านค้า ไม่ใช่ จากจอห์น ดังนั้นจึง ไม่มีความสัมพันธ์ตามสัญญา; ความสำคัญของ Donoghue vs Stevenson คือไม่จำเป็นต้องทำสัญญาใดๆ
E ไม่ถูกต้อง — ความตระหนักรู้ของผู้ผลิตถึงอันตรายไม่ใช่หลักการในการกำหนดหน้าที่นี้ (ดูหัวข้อ 1.4)
ก. ลงโทษผู้กระทำความผิดที่ประพฤติไม่ดีต่อเหยื่อ
B. เพื่อชดเชยเหยื่อและคืนพวกเขาให้อยู่ในตำแหน่งที่พวกเขาควรจะอยู่หากไม่มีการละเมิดเกิดขึ้น
ค. เพื่อป้องปรามประชาชนทั่วไปมิให้กระทำความผิดทางอาญา
ง. เพื่อบังคับใช้เงื่อนไขของสัญญาที่ตกลงกันระหว่างคู่สัญญา
E. เพื่อให้การเยียวยาเฉพาะในกรณีที่คู่สัญญามีความสัมพันธ์ตามสัญญาอยู่แล้ว
Answer & explanation
B ถูกต้อง — วัตถุประสงค์หลักของกฎหมายการละเมิดคือ ชดเชย เหยื่อสำหรับอันตราย และนำพวกเขากลับเข้าสู่ ตำแหน่งที่พวกเขาจะต้องอยู่หากไม่เกิดการละเมิด
A ไม่ถูกต้อง — การละเมิดถือเป็น การชดเชย เป็นหลัก ไม่ใช่การลงโทษ การลงโทษเป็นหน้าที่ของกฎหมายอาญา
C ไม่ถูกต้อง — การป้องปรามอาชญากรรมเป็นหน้าที่ของกฎหมายอาญา ไม่ใช่การละเมิด
D ไม่ถูกต้อง — การบังคับใช้ข้อกำหนดในสัญญาเป็นหน้าที่ของกฎหมายของ สัญญา
E ไม่ถูกต้อง เนื่องจาก Donoghue กับ Stevenson การเยียวยาการละเมิดจึงไม่ ไม่ ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ตามสัญญาระหว่างทั้งสองฝ่าย (ดูหัวข้อ 1.3.1)
A. การละเมิดความประมาทเลินเล่อโดยทั่วไปได้รับการยอมรับมานานแล้ว โดยอนุญาตให้ใครก็ตามที่ได้รับอันตรายจากการกระทำที่ไม่ระมัดระวังสามารถเรียกร้องได้
B. ไม่มีการละเมิดความประมาทเลินเล่อโดยทั่วไป ยกเว้นในสถานการณ์ที่หน้าที่การดูแลที่กำหนดไว้ (เช่น หน้าที่ทางวิชาชีพ) ได้รับการยอมรับแล้ว
ค. ความประมาทเลินเล่อสามารถอ้างได้ก็ต่อเมื่อจำเลยมีเจตนาที่จะก่อให้เกิดอันตรายแก่ผู้เรียกร้องเท่านั้น
D. การเรียกร้องความประมาทเลินเล่ออยู่ภายใต้การกระทำของรัฐสภาทั้งหมดมากกว่าศาล
E. การละเมิดความประมาทเลินเล่อเหมือนกับรูปแบบสมัยใหม่ และจำเป็นต้องมีหลักฐานการปฏิบัติหน้าที่ การละเมิด สาเหตุ และความเสียหาย
Answer & explanation
B ถูกต้อง — จนถึงปี 1932 ไม่ยอมรับการละเมิดทั่วไปของความประมาทเลินเล่อ, ยกเว้น ในสถานการณ์ที่มี หน้าที่ในการดูแลที่กำหนดไว้ (เช่น หน้าที่ที่เป็นหนี้ของแพทย์และผู้เชี่ยวชาญอื่นๆ) มิฉะนั้น คนส่วนใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บจากพฤติกรรมประมาทเลินเล่อไม่สามารถได้รับการเยียวยา เว้นแต่พวกเขาจะมี ความสัมพันธ์ตามสัญญา กับจำเลย
A ไม่ถูกต้อง — การละเมิดความประมาท ทั่วไป เป็นสิ่งที่ ไม่มี เกิดขึ้นก่อนปี 1932
C ไม่ถูกต้อง — ความประมาทเลินเล่อเกี่ยวข้องกับความประมาท ไม่ได้ตั้งใจ ความประพฤติ; เจตนาไม่ใช่องค์ประกอบของความประมาทเลินเล่อ
D ไม่ถูกต้อง — ความประมาทได้รับการพัฒนาผ่าน กฎหมายกรณี ไม่ใช่โดยกฎหมาย
E ไม่ถูกต้อง — รูปแบบการละเมิดสมัยใหม่ ก่อตั้งโดย Donoghue กับ Stevenson [1932] ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น (ดูหัวข้อ 1.4)