Overview of Dispute Resolution

1. Analiza zasadności roszczenia lub obrony

Ta sekcja skupia się na analizie przypadków. Prawnik nie będzie działał w najlepszym interesie swojego klienta, jeśli będzie go zachęcał do kontynuowania sprawy, która jest beznadziejna od początku lub ma jedynie ograniczone szanse powodzenia. Pomocne w tym jest przyjęcie pełnych instrukcji podczas pierwszej rozmowy kwalifikacyjnej. Klient będzie mniej zaniepokojony, jeśli prawnik będzie w stanie wykazać, że docenia daną kwestię i będzie chciał mieć pewność, że istnieje zadowalające rozwiązanie możliwe do osiągnięcia za rozsądną cenę. Jednocześnie radca prawny musi uzyskać od klienta odpowiednie informacje, oparte na zidentyfikowanych problemach prawnych, aby udzielić wstępnej porady w zakresie odpowiedzialności i kwantowości.

1.1.1 Podstawowe pytania

Przeprowadzając analizę przypadku, upewnij się, że odpowiedziałeś na poniższe pytania. Pytania te stanowią podstawę każdej oceny merytorycznej i same w sobie są częstym punktem egzaminu SQE.

Czy zidentyfikowano wszystkie możliwe podstawy działania i potencjalnych oskarżonych?

Co, jako „kwestia prawa”, musi ustalić klient?

Jakie „istotne fakty” będzie musiał ustalić klient?

Jakie dowody są obecnie dostępne w celu ustalenia istotnych faktów?

Jakie dowody należy uzyskać?

Jak mocne jest stanowisko klienta?

1.1.2 Przyczyna działania

1.1.3 Studium przypadku

Załóżmy, że działasz w imieniu Alicji. Jest właścicielką mieszkania i zgodziła się je wynająć Matthew. Pewnego dnia Matthew stracił kontrolę nad samochodem, gdy podjeżdżał podjazd Alicji. Ogród Alicji i jego dobudowa zostały zniszczone. Co zrobisz w następnym kroku?

Pierwszym krokiem jest ustalenie, czy Alicja ma jakąkolwiek podstawę działania do wniesienia roszczenia przeciwko Matthew. Najbardziej oczywistym zarzutem jest zaniedbanie. Następnym krokiem jest rozważenie, co zgodnie z prawem Alicja musi udowodnić, aby zgłosić sprawę z tytułu zaniedbania przeciwko Matthew. Musimy tutaj ustalić:

Że Matthew był winien Alicji obowiązek opieki;

Istotne fakty potwierdzające naruszenie tego obowiązku;

Istotne fakty potwierdzające, że szkoda w mieniu Alicji została spowodowana naruszeniem tego obowiązku;

Że w wyniku wypadku Alice poniosła szkody i straty.

Następnie należy rozważyć, jakie dowody są obecnie dostępne w celu ustalenia istotnych faktów i jakie dowody należy uzyskać. Można to przedstawić w prostej siatce analizy przypadków, jak pokazano w poniższej tabeli.

W następnym kroku musimy rozważyć mocne i słabe strony znanego przypadku.

Obowiązek opieki

Kierowca ma obowiązek zachować ostrożność w stosunku do innego użytkownika drogi, a standard opieki polega na tym, że kierowca musi osiągnąć poziom w miarę kompetentnego kierowcy. Wjeżdżając na podjazd swoim samochodem, Matthew był zobowiązany Alice do zachowania ostrożności. Jest mało prawdopodobne, aby stanowiło to problem, chyba że Matthew będzie w stanie wykazać, że jest uczącym się kierowcą, który daje z siebie wszystko – a nawet uczący się kierowca nie będzie ponosić odpowiedzialności za zaniedbanie, jeśli sąd uzna, że ​​osiągnął poziom rozsądnego uczącego się kierowcy. Ostatecznie w każdym przypadku sąd określi standard staranności** wymagany w przypadku danej czynności lub zadania.

Naruszenie obowiązku

Kwestia naruszenia polega na zastosowaniu testu dwuetapowego:

Sąd musi najpierw ocenić jak pozwany powinien był się zachować w danych okolicznościach – tj. jakie standardy staranności powinien był zachować pozwany – kwestia prawna.

Następnie sąd musi zdecydować, czy zachowanie oskarżonego spadło poniżej wymaganego standardu – kwestia faktów.

2. Arbitraż, mediacja i spory sądowe

Rozstrzyganie sporów oferuje spektrum opcji. Z jednej strony znajduje się spór sądowy w sądach; z drugiej strony różne formy ADR. W tej części omówiono charakter ADR, rolę niezależnej strony trzeciej, a następnie dwa mechanizmy ADR zbadane przez SQE – mediację i arbitraż – przed porównaniem ich z postępowaniem sądowym.

1.2.1 Charakter ADR

ADR, takie jak mediacja, to sposób rozwiązywania sporów z pomocą niezależnej strony trzeciej, która może ułatwić proces, aby pomóc stronom w znalezieniu rozwiązania, ale nie może narzucić rozwiązania. Jest to dobrowolne, poufne i przeprowadzane na zasadzie „bez uprzedzeń”. Innymi słowy, jeśli zakończy się niepowodzeniem i toczy się postępowanie sądowe, stronom nie wolno ujawniać żadnej części ADR sądowi. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy dokument lub korespondencja sporządzona w trakcie ADR jest oznaczona „bez uszczerbku dla kosztów” – wówczas sędzia zostanie powiadomiony o odpowiednich dokumentach podczas rozpatrywania kwestii kosztów. Strony mogą podjąć decyzję o rozpoczęciu procesu i wycofać się w dowolnym momencie przed osiągnięciem porozumienia.

Arbitraż jest również dobrowolny, ale tylko w tym sensie, że strony albo dobrowolnie zawarły umowę arbitrażową, albo zgodziły się na takie rozstrzygnięcie sprawy po powstaniu sporu. Jeżeli istnieje umowa o arbitraż, strony są zobowiązane do arbitrażu, w przeciwnym razie będzie to naruszenie umowy, pod warunkiem, że pierwotna umowa o arbitraż jest ważna.

Dla porównania, postępowanie sądowe jest mniej elastyczne. Po wszczęciu postępowania sądowego sąd narzuci harmonogram prowadzenia sprawy i wyda nakazy, których strony muszą przestrzegać; niezastosowanie się do tego może skutkować obrazą sądu. Po wydaniu wyroku sąd nakaże również pokrycie kosztów. Zazwyczaj obowiązuje zasada, że ​​przegrany pokrywa koszty zwycięzcy.

1.2.2 Niezależna strona trzecia

Niezależność i bezstronność strony trzeciej jest istotną cechą ADR. Ważne jest, aby chronić te cechy, aby strony były bardziej otwarte w dyskusjach i mniej skłonne do wzajemnej agresji; szanse na osiągnięcie porozumienia mogą zatem być większe. Kolejną zaletą jest to, że niezależna strona trzecia nie tylko zostanie przeszkolona do działania w charakterze neutralnego, ale powinna również posiadać odpowiednią wiedzę branżową lub handlową wymaganą do zrozumienia sporu. Może to pozwolić im na przedstawienie pomysłów, o których strony mogły nie pomyśleć, i osiągnięcie porozumienia.

1.2.3 Mediacja

Jak wspomniano wcześniej, mediacja jest nieostateczną formą ADR, co oznacza, że ​​wynik jest niewiążący, chyba że zostanie zredukowany do ugody i stanie się wykonalny jak zwykła umowa. W przypadku, gdy jedna ze stron nie wywiąże się ze swoich obowiązków wynikających z ugody, pokrzywdzony będzie musiał wnieść nowe roszczenie z tytułu naruszenia umowy i dochodzić egzekucji przed sądem – co doprowadzi sprawę do ponownego rozpoznania.

Mediację można przeprowadzić w dowolnym momencie po powstaniu sporu. Jeżeli zostało wszczęte postępowanie sądowe, strony zazwyczaj mogą wystąpić do sądu o zawieszenie postępowania w celu umożliwienia zawarcia ugody na podstawie CPR r 26.5. Po osiągnięciu ugody zaleca się, aby ugoda została odnotowana w postanowieniu o zgodzie i złożona w sądzie (które zostanie podane do wiadomości publicznej). Efektem jest trwałe zawieszenie postępowania na uzgodnionych warunkach, ale nie jego przerwanie, co ułatwi egzekucję w przypadku niedotrzymania warunków. Jeżeli jakakolwiek część ugody jest poufna, strony mogą zdecydować się na złożenie Nakazu Tomlin, którego poufna treść jest załączona do ugody w harmonogramie, tak aby nie została ujawniona opinii publicznej.

W praktyce nierzadko zdarza się, że negocjacje w sprawie mediacji lub ugody toczą się równolegle z postępowaniem sądowym; strony mogą przystąpić do negocjacji ugodowych i zakończyć je na dowolnym etapie postępowania sądowego – nawet po wydaniu wyroku, ale przed złożeniem apelacji.

Niektóre umowy handlowe mogą przewidywać mediację w ramach uzgodnionego w umowie mechanizmu rozstrzygania sporów. Jeżeli nie ma takiej klauzuli, strony będą musiały zgodzić się na oddzielne prowadzenie mediacji i wyznaczyć mediatora za obopólną zgodą. Najczęściej stosowanym dostawcą usług mediacyjnych w Wielkiej Brytanii jest CEDR, który może monitorować i zarządzać procesem mediacji za opłatą uzależnioną od wartości roszczenia, a także może wyznaczyć mediatorów w imieniu stron.

Mediacja jest w dużej mierze procesem kierowanym przez strony, co oznacza, że ​​strony muszą uzgodnić każdy krok: wybór platformy mediacyjnej, wyznaczenie mediatora, podział kosztów, miejsce i tryb mediacji. Strony zazwyczaj zgadzają się ponieść własne koszty prawne mediacji, jeśli mediacja zakończy się pomyślnie.

1.2.4 Arbitraż

Arbitraż międzynarodowy to bardzo popularny mechanizm rozstrzygania sporów, często stosowany w międzynarodowych umowach handlowych, a czasami łączony z mediacją, aby stworzyć „Med-Arb” — proces hybrydowy, który oddaje elastyczność mediacji i moc wiążącą arbitrażu.

Na całym świecie istnieje kilka instytucji arbitrażowych, każda posiadająca własne zasady arbitrażu i procedury zarządzania postępowaniami, takie jak Międzynarodowa Izba Handlowa („ICC”), Londonski Trybunał Arbitrażu Międzynarodowego („LCIA”), Singapurskie Międzynarodowe Centrum Arbitrażowe („SIAC”), Międzynarodowe Centrum Arbitrażowe w Hongkongu („HKIAC”) i Międzynarodowe Centrum Rozliczeń Spory inwestycyjne („ICSID”).

Kompletna klauzula arbitrażowa zazwyczaj zawiera następujące elementy, uzgadniane przez strony z pewnym stopniem elastyczności:

siedziba arbitrażu;

Wyznaczona instytucja arbitrażowa;

liczba arbitrów i proces powoływania;

język arbitrażu;

prawo materialne regulujące umowę;

Prawo kuralne regulujące postępowanie arbitrażowe.

Jeśli chodzi o wyznaczanie arbitrów, trybunał arbitrażowy często składa się z jednego lub trzech arbitrów posiadających doświadczenie i wiedzę specjalistyczną w określonej dziedzinie lub zawodzie związanym ze sporem. Na przykład, jeśli sprawa dotyczy praw własności intelektualnej w przemyśle lotniczym, można wybrać specjalistę w dziedzinie inżynierii lotniczej; w sporze budowlanym dotyczącym zabudowy nieruchomości można wybrać inżyniera budowy. Arbitrzy nie muszą być prawnikami i mogą pochodzić z dowolnego środowiska, pod warunkiem, że są ekspertami w danej dziedzinie posiadającymi wymaganą wiedzę specjalistyczną.

Większość zasad arbitrażu stanowi, że w przypadku arbitrażu z udziałem jedynego arbitra powołanie powinno zostać obopólnie uzgodnione przez strony. Jeżeli trybunał składa się z trzech arbitrów, każda ze stron wyznacza jednego arbitra, a dwaj wyznaczeni arbitrzy wspólnie wyznaczają trzeciego (przewodniczącego) arbitra. Każda ze stron może zaskarżyć powołanie dowolnego arbitra. Wspólną podstawą do zakwestionowania jest brak bezstronności i niezależności (Halliburton Company przeciwko Chubb Bermuda Insurance Ltd [2020] UKSC 48).

Średnio duża międzynarodowa sprawa arbitrażowa może zająć od początku do od jednego do dwóch lat; mniejsze arbitraże można przeprowadzić w krótszych odstępach czasu — niektóre nawet w ciągu sześciu miesięcy przy zastosowaniu procedur przyspieszonych. Orzeczenie arbitrażowe jest rozpoznawalne i wykonalne w Anglii i Walii zgodnie z ss 100-104 Ustawy o arbitrażu z 1996 r. poprzez Konwencję nowojorską.

Wielka Brytania jest tradycyjnie jurysdykcją pro-arbitrażową, a Ustawa o arbitrażu z 1996 r. ma na celu ograniczenie uprawnień sądu do interweniowania w postępowaniu arbitrażowym. Znajduje to odzwierciedlenie w niektórych kluczowych przepisach ustawy:

Istnieją jedynie ograniczone okoliczności zgodnie z s 103 AA 1996, w których orzeczenie arbitrażowe nie zostanie uznane lub wykonane w Anglii i Walii – na przykład gdy orzeczenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, strony nie zostały prawidłowo powiadomione lub orzeczenie jest sprzeczne z porządkiem publicznym.

Wyrok arbitrażu jest ostateczny i wiążący. Zaskarżenie wyroku w sądzie jest możliwe tylko w przypadku, gdy trybunał arbitrażowy nie posiada jurysdykcji merytorycznej (s 67 AA 1996) lub występuje poważna nieprawidłowość powodująca istotną niesprawiedliwość (s 68 AA 1996) – na przykład niezajęcie się przez trybunał wszystkimi przedstawionymi mu kwestiami. Z zastrzeżeniem umowy o arbitraż, decyzja arbitra jest ostateczna w kwestiach faktycznych: nie przysługuje prawo odwołania do sądu ze względów faktycznych.

Odwołanie dotyczące kwestii prawnych jest dostępne na podstawie s 69 AA 1996; jeśli jednak arbitraż jest prowadzony zgodnie z Zasadami LCIA, zasady te wycofały się z art. 69, czyniąc niemożliwymi dla stron odwołanie się ze względów prawnych.

W praktyce stosunkowo rzadko zdarza się, aby prawnicy byli proszeni o poradę w sprawie wyboru postępowania sądowego lub arbitrażu, ponieważ w większości przypadków sposób rozstrzygania sporów jest już ustalony w klauzuli dotyczącej rozstrzygania sporów zawartej w umowie podstawowej. Jeżeli nie ma klauzuli dotyczącej rozstrzygania sporów lub jeśli doradzasz w sprawie jej sporządzenia, należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:

Czy istnieje potrzeba uzyskania konkretnych nakazów sądowych od sądu w celu pomocy w dochodzeniu roszczenia – np. nakaz zamrożenia, nakaz nakazowy, nakaz quia timet itp.;

Cele komercyjne Klienta – m.in. czy utrzymywanie przyjaznych relacji biznesowych jest ważne;

Budżet prawny i czas, jaki klient jest skłonny zainwestować w rozwiązanie sporu.

1.2.5 Postępowanie sądowe

Postępowania sądowe można dalej podzielić na cywilne i karne. W tej sekcji skupiono się na cywilnych sporach handlowych. W międzynarodowych umowach handlowych, które obecnie spotykamy, te dobrze sporządzone często zawierają klauzulę rozstrzygania sporów określającą prawo właściwe umowy i jurysdykcję – tj. właściwe forum, do którego należy wnieść sprawę w przypadku powstania sporu.

3. Rozważania i kroki przed podjęciem działania

W przypadku powstania sporu prawnik powinien omówić z klientem dostępność ADR, uświadamiając go, że uwzględnienie ADR stanowi część obowiązków zawodowych radcy prawnego wynikających z Zasad i Kodeksów Postępowania SRA. Jeżeli klient wyraża chęć (lub już wyraził zgodę) na udział w ADR, należy zastosować tę klauzulę, chyba że (w bardzo szerokim ujęciu i indywidualnie dla każdego przypadku) ma zastosowanie jedna z poniższych sytuacji:

Jest to oczywiście niewłaściwe;

Druga strona jest mało prawdopodobne, aby współpracował w tym procesie;

drugiej stronie nie można ufać, że zastosuje się do orzeczenia; Lub

Klient potrzebuje nakazu lub zabezpieczenia kosztów, które może zarządzić wyłącznie sąd.

Chociaż sądy aktywnie promują ADR, nie ma sensu angażować się w ADR, jeśli nieuchronnie zakończy się ono niepowodzeniem. Niemniej jednak stronę, która zdecyduje się nie angażować się w ADR, należy uświadomić, że za nieuzasadnioną odmowę mogą zostać nałożone kary, chyba że uda jej się uzasadnić swoje stanowisko przed sądem. Protokoły przed podjęciem działań w postępowaniach cywilnych również wyraźnie wymagają, aby strony rozważyły ​​zastosowanie alternatywnych procedur rozstrzygania sporów, jeśli jest to właściwe. W związku z tym strony, które zdecydują się na wszczęcie postępowania sądowego, mogą otrzymać zachętę sądową do podjęcia próby ADR oraz – w następstwie Churchill przeciwko Merthyr Tydfil County Borough Council [2023] EWCA Civ 1416 i zmian do CPR z dnia 1 października 2024 r. (CPR rr 1.4(e), 3.1(o)) – mogą teraz również otrzymać sąd nakazane podjęcie ADR, pod warunkiem że: nie narusza to prawa do rozprawy sądowej i jest proporcjonalne.

O wadze, jaką sąd przywiązuje do propozycji ADR, świadczą postanowienia Regulaminu postępowania cywilnego z 1998 r., które określają sposób prowadzenia sprawy. Brak odpowiedzi na rozsądną propozycję próby uregulowania sprawy w drodze ADR może mieć znaczący wpływ na każde kolejne orzeczenie o kosztach.

Przesłanie jest jasne: klienci powinni zawsze rozważać ADR i angażować się w ten proces chyba że istnieją przekonujące powody, aby tego nie robić – a nawet wtedy powinni być gotowi uzasadnić swoją decyzję przed sceptycznym sędzią, jeśli zajdzie taka potrzeba.

4. Kluczowe uwagi (podsumowanie rozdziału)

Poniższa tabela podsumowująca zawiera wszystkie kluczowe terminy i autorytety omówione w tym rozdziale. Potraktuj to jako listę kontrolną wersji — powinieneś być w stanie zdefiniować każdy wiersz z pamięci i przywołać powiązane uprawnienia.

5. Zadanie

Zastosuj ramy analizy przypadków z sekcji 1.1 do następującego scenariusza. Przeanalizuj elementy zaniedbania w odpowiedniej kolejności i połącz każdy z istotnymi faktami i dowodami, których Alicja będzie potrzebować.

Scenariusz — Alicja jest właścicielką mieszkania i zgodziła się je wynająć Matthew. Pewnego dnia Matthew stracił kontrolę nad swoim samochodem, jadąc podjazdem Alicji, powodując zniszczenia w ogrodzie Alicji i rozbudowie jej posiadłości.

Zadanie — Zidentyfikuj i wyjaśnij kluczowe elementy, które Alicja musi ustalić, aby skutecznie dochodzić roszczenia z tytułu zaniedbania wobec Mateusza. Dodatkowo opisz, jakich rodzajów dowodów Alicja będzie potrzebowała na poparcie swojego twierdzenia.

6. Praktyka MCQ — trzy pytania w stylu SQE

Każde z poniższych pytań odzwierciedla styl, długość i trudność pytań z jedną najlepszą odpowiedzią w SQE1 FLK1. Spróbuj zadać każde pytanie zamknięta księga, zapisz swoją odpowiedź, a następnie przejdź do klucza odpowiedzi. Klucz odpowiedzi wyjaśnia dlaczego każda opcja jest poprawna lub niepoprawna — przeczytaj w całości każde wyjaśnienie.

A. Klient nie ma potrzeby angażowania się w ADR, chyba że sam się na to zdecyduje.

B. Jedynymi dostępnymi dla klienta możliwościami ADR są mediacja i arbitraż.

C. W ADR strona trzecia wybrana przez powoda pomoże stronom w rozwiązaniu sporu.

D. Klient może zdecydować o nieangażowaniu się w ADR, powinien jednak być przygotowany na uzasadnienie swojej decyzji przed sędzią.

E. Jeżeli klient nie podejmie działań w ramach ADR, sąd nałoży sankcje kosztowe.

A. Mediacja, ponieważ jest tańszą i szybszą opcją niż postępowanie sądowe.

B. Arbitraż, gdyż decyzja jest wiążąca dla obu stron.

C. Mediacja, ponieważ odbywa się na osobności i sprawi, że inne hurtownie nie dowiedzą się o sporze.

D. Arbitraż, ponieważ biegły z zakresu technologii informatycznych może rozstrzygnąć spór.

E. Mediacja, ponieważ jest bardziej prawdopodobne, że strony zachowają relację biznesową.

A. Czy zidentyfikowano wszystkie możliwe podstawy działania i potencjalnych oskarżonych?

B. Co, jako „kwestię prawną”, musi ustalić klient?

C. Jakie „istotne fakty” klient będzie musiał ustalić?

D. Jakie są dane osobowe oskarżonego?

E. Jak mocne są argumenty klienta?